8 marca podczas uroczystości otwarcia Targów Książki w Poznaniu wydarzyło się dużo miłego dla mnie i mojej książki. "Czas reportażu" (Wydawnictwo Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie) został najlepszą książką akademicką w Konkursie o Nagrodę Rektor Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Na zdjęciach razem z Aurelią Grejner, redaktor naczelną wydawnictwa, odbieramy dyplomy i statuetkę. Wręcza je nam prorektor prof. Zbyszko Melosik. Dużo radości i fajnych spotkań! Dziękuję!
W
najnowszym numerze "artPapieru" (2023, nr 15-16) dr Katarzyna Frukacz
recenzuje "Czas reportażu". W podsumowaniu zauważa: "[...] „Czas
reportażu” jest pozycją cenną ze względu na kompleksowy przegląd
tendencji determinujących kształt współczesnej polskiej literatury
reportażowej i jej nowych, multi- i intermedialnych wariantów. Warto
docenić Darską za krytyczne i rzetelne podejście do gatunku, który –
zważywszy na skalę popularności, poznawczą wartość i komercyjny
potencjał – być może faktycznie mógłby
stać się literacką dominantą bieżącego stulecia i zarazem kontynuacją
sygnalizowanych we wstępie rozpoznań Ziątka na temat dokumentalistyki
XX-wiecznej. Na przeszkodzie zdają się stać procesy cywilizacyjne dobrze
uchwycone przez Darską, wpływające na rosnące oczekiwania rynku wobec
reporterów i reporterek oraz malejące możliwości klarownego
klasyfikowania tekstów pretendujących do miana reporterskich. Z
recenzowanej książki wyłania się obraz umedialnionej i
zinteraktywizowanej scenerii funkcjonowania gatunku, chwilami
skłaniający jednak do mało budującego wniosku: coraz mniej reportażu w
reportażu". Całość do przeczytania na stronie dwutygodnika (link w komentarzu).
[…] opracowanie Bernadetty Darskiej ma charakter pionierski. Dowiadujemy się z tej monografii, jak działa cała, niezwykle rozbudowana, infrastruktura „wokółreportażowa”, jak się interesującego Darską gatunku „używa” (np. hierarchizuje, naznacza prestiżem), jak owa forma rezonuje w polskim życiu kulturalnym itd. Oznajmienie, że oto od pierwszych lat XXI wieku proza reportażowa nie tylko cieszy się dużym uznaniem, ale i nieprzerwanie pozostaje „w natarciu” (liczba tytułów wydaje się dziś nie do ogarnięcia, na scenie reportażowej ciągle pojawiają się nowi autorzy), stało się frazesem – rzecz w tym, żeby wyjaśnić, o co w tej koniunkturze chodzi, wedle jakich scenariuszy się rozwija, jakie są główne wektory czy determinanty owego triumfu prozy reportażowej. O tych właśnie okolicznościach, rozmaitych kontekstach czy „układach” panujących w świecie naszych reportażystów i osób im towarzyszących monografia Darskiej traktuje. […]
Uogólniając, powiedziałbym, że kompetencje eksperckie olsztyńskiej badaczki dalece wybiegają poza wiedzę, kto i jak pisze, co się u nas publikuje. Bo też chodzi o wiedzę, a raczej świadomość z poziomu metatekstowego, uwzględniającą najróżniejsze konteksty (rynkowe, medialne, genologiczno-strukturalne, niekiedy nawet towarzyskie). Wydaje mi się tedy, że trzeba by tu mówić o znawstwie szczególnego rodzaju, gdyż ostatecznie Bernadetta Darska nie tylko mówi nam, co się w ostatnich latach (ściśle: po 2010 roku) dzieje z reportażem i wokół reportażu, ale przede wszystkim potrafi mówić o tym krytycznie (w najlepszym rozumieniu tego słowa).
Z recenzji wydawniczej prof. Dariusza Nowackiego
