Fotorelacja: spacer literacki śladami "Republiki ludzi młodych" w Bartoszycach

Fotorelacja ze spaceru literackiego śladami „Republiki ludzi młodych. Opowieści o nowym człowieku”: piękni ludzie, piękna pogoda, piękne miejsce. Dziękuję za obecność i poświęcony czas! W ramach Bartoszyckich Nocy i Dni Literackich organizowanych przez Miejską Bibliotekę Publiczną w Bartoszycach miałam przyjemność poprowadzić spacer literacki. Spotkaliśmy się 19 września 2026 roku o godz. 12 równo osiemdziesiąt lat po tym, jak zrodził się pomysł utworzenia w Bartoszycach Centralnego Ośrodka Wychowawczo-Szkoleniowego im. Janusza Korczaka – unikatowego na skalę kraju projektu pedagogicznego. Magdalena Drozdowicz, pomysłodawczyni spaceru, przeczytała fragmenty książki. Cieszę się bardzo, że mogliśmy być razem – właśnie dziś i właśnie tam .

Byliśmy razem - spacer literacki śladami "Republiki ludzi młodych" w Bartoszycach

 

Spacer literacki śladami „Republiki ludzi młodych. Opowieści o nowym człowieku” zakończył się wspólnym zdjęciem w miejscu, w którym David Seymour zrobił fotografię znajdującą się na okładce. Byliśmy razem i było wspaniale. Organizatorem była Miejska Biblioteka Publiczna w Bartoszycach w ramach Bartoszyckich Nocy i Dni Literackich, a pomysłodawczynią Magdalena Drozdowicz, która przeczytała fragmenty książki. Dziękuję!

 

Codzienność (E. Sułek, Baranie oko. Reportaże z Kirgistanu)

 

Znakomita książka. Autorka unika egzotyzacji, choć o nią w kontekście opisywanego kraju byłoby łatwo. Celnie wydobywa uwikłania systemowe, stanowiące pozostałości po byciu częścią ZSRR, i akcentuje jednocześnie to, co jest tęsknotą za wolnością i potrzebą wolności. Warto także docenić panowanie nad proporcjami w zderzeniu opowieści o tym, co przynosi historyczne zmiany, z tymi historiami, które są częścią biografii jednostek i przeżyciem o charakterze prywatnym (np. udział w rewolucji, życie w miejscu skażonym przez wcześniejsze wydobywanie uranu czy opowiedzenie się po stronie terrorystów). W reportażach Sułek – dobrze pomyślanych koncepcyjnie i dramaturgicznie – na plan pierwszy wysuwa się codzienność oraz doświadczenie kobiet. Autorka niuansuje i różnicuje to, do czego z perspektywy europejskiej można by podejść z dystansem i krytyką. Mam na myśli to wszystko, co określane jest mianem tradycji, a tak naprawdę bezpośrednio uderza w los kobiet (np. zwyczaj porywania kobiet, aby je poślubić, kwestie związane z uprawianiem przez kobiety sportu czy w ogóle z unieważnianiem zdobytego przez nich wykształcenia). Sułek okazuje się uważną obserwatorką i czujną słuchaczką. Świetne są chociażby fragmenty, w których takie sformułowania jak siła kobiet czy właśnie tradycja odsłaniają swoje prawdziwe oblicze - obojętności na cudzym los, wygody, manipulacji. Proszę czytać, naprawdę warto!

 

Emilia Sułek, Baranie oko. Reportaże z Kirgistanu, Wyd. Czarne, Wołowiec 2026.