Potraktowanie tego arcyciekawego eseju tylko jako opowieści o zjawiskach paranormalnych byłoby wielkim uproszczeniem. Owszem, punktem wyjścia jest zainteresowanie autorki faktem, iż tajemnicza śmierć dwóch dziewczynek sprzed lat ma swoją dalszą historię. Okazuje się bowiem, że pensjonariusze miejscowego domu spokojnej starości mówią o duchach i widzą postaci wspomnianych zmarłych. W trakcie lektury szybko orientujemy się, że będziemy mieli do czynienia z niebanalnym portretem małej społeczności. Tragiczna śmierć sióstr staje się spoiwem łączącym miejscową społeczność za sprawą nieustannego zderzania pamięci i zapomnienia, wiedzy i jej braku, szczątków prawdopodobieństwa i konfabulacji, racjonalności i wyobraźni. Autorka świetnie opisuje napięcie organizujące codzienność we wsi. Z jednej strony przywoływanie przeszłości jest niemalże rytuałem, z drugiej widać też chęć porzucenia minionego. Starzy ludzie, którzy widzą więcej, ale jednocześnie trochę mniej już są w tej rzeczywistości, dobrze obrazują obsesyjne powiązanie z tym, co ma niewiele wspólnego z konkretem. Bardzo interesujące.
Manon Gauthier-Faure, Duchy z jeziora. Tajemnice wsi z Szampanii, przeł. Anastazja Dwulit, Wyd. Czarne, Wołowiec 2026.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz