Zapraszam również na mój profil na Facebooku: https://www.facebook.com/bernadetta.darska

czwartek, 10 listopada 2016

Życie i pisanie (Ch. Bukowski, O pisaniu)

Czytanie listów Bukowskiego, w których zostaje poruszona kwestia tworzenia, pisania, trwałości i istotności tego, co powstaje, to prawdziwa gratka nie tylko dla wielbicieli prozy autora „Zapisków starego świntucha”. W trakcie lektury trudno nie wspominać innych zbiorów korespondencji, wydanych również przez Noir Sur Blanc, jak na przykład listy wymieniane między Henrym Millerem i Lawrence’em Durrellem lub między Henrym Millerem a Blaise’em Cendrarsem. Autor „Zwrotnika Raka” zostaje zresztą przywołany i przez Bukowskiego. Warto zwrócić uwagę na fakt, iż tego typu rozważania, jakie pojawiają się w listach wielkich pisarzy, mają dzisiaj wymiar historyczny (ze względu na formę), ale i ponadczasowy. Współcześnie twórcy komunikują różne ważne dla nich sprawy głównie w mediach społecznościowych, te zaś wymuszają skrótowość. Jednocześnie problemy z honorariami, konieczność wygospodarowania czasu na pisanie i jednoczesnego zarobkowania w innym zawodzie, zazdrość i zawiść w stosunku do kolegów po fachu, ale i niepewność dotycząca tego, co samemu się tworzy, pozostają dylematami powracającymi w każdym pokoleniu. Listy Bukowskiego wybrane pod kątem refleksji o pisaniu można więc czytać z takim właśnie zacięciem, szukając aktualnych aspektów w tym, co pozornie odeszło do lamusa. Pisarz akcentuje na przykład specyficzny sposób działania niszowych czasopism literackich, ale jednocześnie docenia istotną rolę pasji, będącej źródłem wszelkich działań tego typu. Zwraca uwagę na to, że Wielka Historia kształtuje również reguły gry rządzące sztuką. Jego zdaniem po II wojnie światowej wszystko się zmieniło, a wartości wcześniej jasne i oczywiste uległy rozmyciu. Mówi wprost, że wcześniej wszystko smakowało inaczej. Bukowski chętnie przywołuje różnego rodzaju sytuacje związane z drukiem tekstów – swoją tendencję do wysyłania jedynych posiadanych kopii utworów, brak szacunku dla autorów ze strony tych, którzy teksty przyjmują, wreszcie radość z powodu przyjętego do druku tekstu w miejscu, które się ceni i uważa za ważne. Postuluje brak ograniczeń i wolność jako podstaw tego, co zwie się tworzeniem. Mówi o bólu jako odczuciu, które napędza pisanie. Jest przekonany, że najbardziej liczy się to, co dopiero powstanie. Nie ukrywa, że prawdziwe bycie pisarzem sprowadza się nie do pogoni za sławą, ale do przekonania, że pisanie pozwala odsunąć od siebie szaleństwo. Inspirujące.


Charles Bukowski, O pisaniu, opracowanie: Abel Debritto, przeł. Marek Fedyszak, Wyd. Noir Sur Blanc, Warszawa 2016.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz