„Szmaty” to ciekawe i nieoczywiste połączenie prozy autobiograficznej i eseju. Karolinę Lewestam szczególnie interesuje to, co dzieje się za sprawą spojrzenia, relacji i ubioru. W Centralnym punkcie będzie więc cały czas kobieta – stwarzana i wytwarzana dzięki cudzemu wzrokowi oraz stawiająca opór oczekiwaniom otoczenia wówczas, kiedy strój stanie się jej wyborem. Ważnym punktem odniesienia okazuje się wiek i względność postrzegania drugiej osoby jako starszej/starej. Tutaj istotnym i bardzo interesująco rozgrywanym wątkiem jest relacja między matką i córką, a także nie do końca uchwytny moment, kiedy jeszcze nie jesteśmy jak matka, a potem kiedy już w jakimś stopniu stajemy się jak ona. Dystans, spojrzenie krytyczne i oceniające, odcinanie się na różne sposoby zamienia się tak naprawdę w nieuchronne zbliżanie się. Tytułowe „szmaty” są nie zapamiętanymi i tożsamościowo uwikłanymi ubraniami z ciucholandów, ale też mają w sobie coś rewolucyjnego i wspólnotowego. Umożliwiają odzyskanie fragmentu rzeczywistości, który będzie funkcjonował na własnych zasadach, i dają możliwość doświadczenia kobiecego sojuszu i wsparcia. Intrygujące!
Karolina Lewestam, Szmaty, Wyd. Czarne, Wołowiec 2026.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz