Znana ze świetnej „Alei Włókniarek” Marta Madejska tym razem, niestety, rozczarowuje. Autorka decyduje się na opowieść o transformacji, co zresztą zostaje zasygnalizowane dosłownie w podtytule i metaforycznie w tytule. Wkracza więc na obszar mocno wyeksploatowany. Już na początku ciekawi więc, jaki jest jej pomysł na opisanie rzeczywistości przełomu. Niestety, okazuje się, że częściowo intrygujący, ale całościowo mocno wtórny. Trochę szkoda, że nie przedyskutowano z autorką tego, czy jej zamysł kompozycyjny wnosi coś nowego. Każdy z rozdziałów opatrzony jest hasłem „przypowieść” i dookreśleniem, czego owa przypowieść ma dotyczyć. Najciekawsze są fragmenty dotyczące upadku i zmian związanych z funkcjonowaniem fabryk i wielkich zakładów pracy. Stylowi uprawianemu przez autorkę brakuje co prawda pewnej potoczystości, trudno więc mówić o atrakcyjności przekazu, nie da się jednak ukryć, że powtarzalność doświadczeń związanych z rozpadem wspólnot istniejących w opisywanych miejscach i nieprzygotowaniem na to, co nadeszło, zostaje uchwycona i ma w sobie duży interpretacyjny potencjał. Szkoda, że wątek ten, który i tak odsłania się jako dominujący, rozmywa się za sprawą dołączonych niejako sztucznie „przypowieści” innego rodzaju, w tym także tej autobiograficznej, ale też tej skoncentrowanej na Danucie Kuroń czy na alternatywnym leczeniu. W efekcie książka przypomina trochę i stylistycznie, i tematycznie miszmasz. Sprawia wrażenie publikacji o wszystkim, co się autorce przypomniało i co w wielu przypadkach można już było przeczytać gdzie indziej. Lektura niekonieczna.
Marta Madejska, Ostatni gasi światło. Przypowieści o transformacji, Wyd. Czarne, Wołowiec 2025.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz