Debiut, którego nie można ominąć! Nieoczywisty, ciekawie rozpisujący pozornie zgrane wątki, wreszcie kompozycyjnie oryginalny, z dobrze pomyślanymi puentami. Rzadko zdarzają się tak intrygujące i tematycznie spójne zbiory opowiadań. Dominujące wątki w prozie Kuby Wątali to kategoria powrotu, mierzenie się z własną tożsamością, wreszcie odkrywanie tego, że rzeczywistość, która istniała, tak naprawdę należy do przeszłości i choć oddziałuje wyjątkowo wyraźnie, to jednocześnie zamiast potwierdzać bliskość, odsłania swoją obcość. Warto zwrócić uwagę na tytuł tomu. Pochodzi od jednego z opowiadań, w którym autor znakomicie łączy to, co nowoczesne, z tym, co tradycyjne, to, co śląskie, z tym, co dalekie od miejsca, które odwiedza, to, co współczesne, z tym, co wydarzyło się kiedyś. Śląskość zresztą okazuje się tutaj nie tylko elementem samookreślenia, ale także czymś, co przywołuje dawno utracone i porzucone życie. Kwestia bycia prawdziwym, niepodmienionym przez nikogo, autentycznym to motyw, który jest wykorzystywany w różny sposób – dosłownie i metaforycznie. Jednym z ważniejszych odniesień okazuje się tożsamość seksualna. Homoerotyczne konteksty dobrze odsłaniają i poczucie zadomowienia w tym, co dzieje się dzisiaj, i zagubienie oraz nie końca zagojone rany z okresu dorastania. Wątala umie dobrze rozgrywać napięcie pojawiające się za sprawą przywołanych wspomnień. Pamięć chwili sprzed lat przywołuje dawne odrzucenie, błędy czy niewykorzystane szanse, wpływa na teraźniejszość, niekiedy mimowolnie odsłania, że nic nie zmieniło się na lepsze. W przypadku tej książki można mówić także o prozie inicjacyjnej – oryginalnej, przemyślanej, zdecydowanie niebanalnej, dobrze komplikującej i wchodzenie w dorosłość, i próby dowiedzenie się prawdy o sobie. Bardzo dobre!
Kuba Wojtala, Podciep, Wyd. Biuro Literackie, Kołobrzeg 2025.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz