Debiutancki zbiór opowiadań Mateusza Sidorka to proza z potencjałem. Trochę rozczarowuje, niestety, bo tego typu opowieści, zwłaszcza w kontekście pierwszych książek było i będzie pewnie wiele. Nie ulega jednak wątpliwości, że autor pisze sprawnie, zdarzają mu się celne portrety kontekstów społecznych i ciekawe psychologiczne charakterystyki. Na uwagę zasługują niektóre momenty zwrotne, w których to, co zwykłe, codzienne, banalne nawet, zmienia się w zaskakujące i nieoczywiste. W trakcie lektury trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że prezentowane opowiadania o wiele lepiej i ciekawiej wybrzmiałyby oddzielnie, opublikowane w antologii lub na łamach prasy. Zestawione obok siebie proponują obraz, dla którego hasłem wywoławczym będzie prowincja reprezentowana przez Suwałki. Miejsce okazuje się tutaj pretekstem do pokazania marazmu, zastoju, niekoniecznie krzepiącej stabilizacji, powtarzalności. Wyrwanie się z tego usypiającego rytmu często wiąże się z czymś, co ma pochodzić z zupełnie innych rejestrów – jest dziwne, jest niemożliwe, jest mało prawdopodobne, jest poza racjonalnością. Czy można w tym przypadku mówić o banalizmie? I tak, i nie. Faktem jednak pozostaje, że część historii wydaje się przypominać nibyopowieści – pisanie o tym, że niewiele się dzieje, bywa dobrym tematem, ale nie w tym przypadku. Niekoniecznie.
Mateusz Sidorek, Osiedle Północ, Wyd. Czarne, Wołowiec 2026.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz